كبريائي يتحدى غرورك ٢
حبيبة بدموع ممزوجة بالحدة : انا متربية غصب عنك .. انت ازاى تمد ايدك عليا .. انا بابى و مامى عمرهم ما ضربونى
حازم بغضب : و ليكى عين تبجحى .. مش كافية انك مش محترمة وجودى و
قاعدة تتغزلى فالزفت مروان و انى ساكت على لبسك دا و اصبر نفسى و اقول لسة صغيرة .. متتعصبش عليها .. هى هتسمع الكلام بهدوء .. لكن انتى مش متربية
وضعت نيره يدها على كتفه و قالت بهدوء : حازم ممكن تهدى و نتكلم بهدوء
دفع حازم يدها عنه بعنف .. و قال بغضب : ابعدى عنى انتى كمان عشان مش طايقك و تركهم و ذهب .. وقعت نيره على الارض من شدة الدفعة … كانت كلمات حازم كالصاعقة التى ضربتها
ظلت جالسة على الارض لفترة تشعر بالصدمة لفعلته .. لقد عاملها بعنف شديد .. لم يعاملها هكذا من قبل نزلت الدموع من عينها .. قامت اخيرا و اخذت حبيبة فى حضنها و ضمتها .. فى الحقيقة هى من كانت تحتاج للحضن ليست حبيبة
نيره و الدموع تنزل من عينيها بهدوء : حبيبة حبيبتى متزعليش من حازم .. حازم والله طيب و كويس و لما بيتعصب بتبقى ليه اسبابه .. الفترة دى اكيد اعصابه تعبانة عشان الشركة و الشغل اللى هيتأخر عن التسليم و كمان عشان احنا اتأخرنا و الاكتر من كدا .. انه عرف اننا كنا بنتغدى مع مروان و هو مش بيطيقه و قالت بداخلها بحزن ” و مش طايقنى انا كمان ”
ابتعدت عنها حبيبة و قالت بسخرية : انتى بتواسينى وﻻ بتواسى نفسك
نظرت لها نيره و انفجرت فالبكاء
حبيبة بتوعد : و الله لما بابى يجى يا حازم .. هقله عشان يعلمك الادب و انك متمديش ايدك عليا تانى
نيره بضيق : انتى هتقولى لانكل شريف
حبيبة بتوعد : اكيد هقوله .. عشان الحيوان دا ﻻزم يتربى
نظرت لها نيره بضيق و قالت : تصدقى انك انتى اللى عايزة التربية .. فى حد يتكلم عن اخوه الكبير كدا .. ثم تركتها و دخلت
كانت تسير و دموعها تنزل بغزارة .. فاصدمت بجاسر
جاسر بابتسامة : ايه يا هبلة .. ماشية عامية ثم نظر لوجهها الشاحب و عينها الحمروتان من كثرة البكاء
فقال بخضة : مالك يا بت فى ايه ؟!
ارتمت بحضنه و زادت فالبكاء
ربت جاسر عليها بحنان وجلسوا على الاريكة و قال بقلق : طب اهدى طب و قولى مالك ؟!
نيره ببكاء شديد : حازم
جاسر بقلق : ماله !! عملك حاجة
رواية كبريائي يتحدى غرورك.
بقلم نورهان محمود.
